Zero-knowledge proof
Een zero-knowledge proof is een manier om te bewijzen dat iets klopt, zonder geheime informatie te delen. Het is een techniek, geen cryptomunt of token.
Wat is een zero-knowledge proof?
Bij een zero-knowledge proof zijn er twee partijen. De bewijzer maakt het bewijs. De verifieerder controleert of dit bewijs klopt.
De bewijzer gebruikt geheime gegevens en afgesproken rekenregels. De verifieerder hoeft die geheime gegevens niet te ontvangen. Een goed ontworpen proof bewijst alleen de gekozen bewering en geeft geen extra geheime informatie prijs.
Een voorbeeld van een zero-knowledge proof
Stel dat iemand moet bewijzen minstens 18 jaar oud te zijn. Met een zero-knowledge proof kan die persoon dit aantonen zonder een geboortedatum te laten zien.
Dat werkt alleen als de leeftijdsgegevens betrouwbaar zijn, bijvoorbeeld via een digitaal ondertekend identiteitsbewijs. Een proof maakt zelf ingevulde gegevens dus niet automatisch waar.
Waarom zijn zero-knowledge proofs belangrijk in crypto?
Privacygerichte crypto-toepassingen kunnen proofs gebruiken om te tonen dat een transactie aan de regels voldoet. Niet alle gegevens van die transactie hoeven dan openbaar te worden gemaakt.
Ook schaaloplossingen gebruiken deze techniek. Een zk-rollup kan met één geldigheidsbewijs aantonen dat een groep transacties correct is verwerkt. De basisblockchain hoeft die berekeningen dan niet allemaal opnieuw uit te voeren.
Je ziet de term daarom terug in berichten over privacy, digitale identiteit en schaalbaarheid. ZK betekent niet automatisch dat transacties volledig anoniem zijn: openbare adressen en andere gegevens kunnen nog informatie onthullen. Bovendien kunnen proofs veel rekenkracht en geheugen kosten.
